Gepest

Ik heb deze blog niet geschreven om aandacht te krijgen, mijn moeder geeft mij al genoeg aandacht hoor (lof joe mama 6-12-2000) maar om mijn ervaringen te delen met anderen. Misschien kunnen anderen er van leren of zijn ze gewoon nieuwsgierig naar hoe ik ermee ben omgegaan. 

 

Laatst zat ik aan mijn bureau, mijn dingetje te doen (gedichten schrijven en meezingen met Katy Perry) toen ik een leeg vel papier zag liggen. Op de een of andere manier was ik meteen mijn concentratie kwijt en zat ik een eeuwig naar het lege vel te staren. Na wat uren leek pakte ik een pen en begon 1 voor 1 alle namen op te schrijven van de mensen die mij belaagd hebben in mijn korte leventje. De omgeving viel op dat moment compleet weg, ik was even helemaal opgenomen in mijn eigen herinneringen aan vroeger totdat een notificatie van Twitter mij uit mijn dromen waakte. Vluchtig keek ik even op mijn telly, het was slechts een favoriet op één van mijn woordgrappen. Ik draaide van mijn mobiel weg en schrok even toen ik naar het (toen niet meer lege) vel keek.  De lijst was veel langer dan ik had verwacht. Maar elke naam staat nog steeds in mijn geheugen.

De eerste keer dat ik echt te maken kreeg met pesten was in groep 3. Ik ben van nature nogal teruggetrokken en verlegen, maar deze periode zorgde ervoor dat het nóg langer duurde tot ik uit mijn schelp durfde te komen. Ik was in het midden van groep 2 binnengekomen in deze school, want ik was ook net verhuist. In mijn klas, een groep van zo’n 30 kinderen van de groepen 3, 4 en 5 zat een meisje genaamd Lisa (niet haar echte naam ofc) en blijkbaar mocht zij mij niet echt. Ik praatte niet echt in de klas en dat viel op. Lisa begon eerst klein, in de pauzes mocht ik nooit meedoen met verstoppertje, of als ik al meedeed, stopte iedereen en bleef ik als enige achter. Zij begon als eerste, maar ze had als snel meer mensen tegen mij opgezet. Het was niet dat ik compleet alleen was, soms had ik wel mensen om mee te spelen, maar als ik erop terugkijk, veel vaker gewoon alleen door het park rende of voetbalde dan ik met anderen kinderen speelde.

Hiervan kan ik mij weinig herinneren, maar mijn moeder heeft verteld dat ik op een dag huilend thuiskwam en haar vertelde dat ik niet meer naar school wilde. Mijn mams is toen meteen naar mijn school gestapt om er iets aan te doen. Ze was woedend en het hielp haar humeur voor geen meter toen mijn toenmalige lerares riep dat Lisa zelf problemen had met haar ouders en een confrontatie dus niet mogelijk was. Dit was gewoon de druppel voor mam en toen ze dreigde dat ze anders wel Lisa haar ouders zou benaderen schoot mijn lerares en paniek en beloofde ze er wel iets tegen te doen. En dat deed mijn lerares ook. Ze organiseerde een ”SOFA TRAINING”, waar iedereen werd geleerd ”lief” en ”aardig” tegen elkaar te doen. Het hielp niet. In plaats daarvan vond ik pas mijn draai in de klas in groep 8, bijna 6 jaar later nadat het pesten was begonnen. Groep 8 was nog best een leuke tijd, ik begon in die tijd met grapjes maken en doordat mensen om mij moesten lachen accepteerde ze mij ook in hun vriendenkring. In die tijd maakte ik ook mijn eerste Youtube kanaal aan, genaamd ”JustGaming HD”. Ik hoef er niet bij te zeggen dat het de combinatie 12 jarige kinderen die net Minecraft hebben ontdekt + Youtube geen goede match was. De filmpjes die ik daarop maakte waren verschrikkelijk, maar ik genoot er intens van. Het was de eerste kennismaking met Social media en de wereld van Youtube verwonderde mij compleet. Dit was een medium waar ik mijn creativiteit kon uiten! Uiteindelijk was ik de enige die daarop filmpjes uploadde, dus veranderde ik de naam naar ”Just Rabo HD”. Groep 8 ging lekker, ik deed de eindejaarsmusical zonder al te zenuwachtig en ging op weg naar het middelbare met een HAVO-VWO advies.

Puberty hit me like a fucking truck. Ik kwam op mijn nieuwe school aan met een schone lei (al mijn vriendjes van de basisschool waren naar anderen scholen te gaan) maar met dezelfde verlegen- en teruggetrokkenheid die ik nog altijd had. De mensen in mijn klas hadden al snel groepjes gevormd, ik bleef alleen achter. Natuurlijk viel dit op en binnen de kortste keren was ik weer het doelwit van de klas. Er werd vooral actief op mij ”gejaagd” door 2 jongens, Bo en Tim. Zij vonden het helemaal hilarisch om mijn naam 100x op een dag te zeggen en mij altijd na te roepen.

(Okay, dus ik heb het zojuist teruggelezen en vond dat het nogal verwarrend was, ik heb het verhaal gedeeltelijk verwijderd maar hier is de samenvatting: Het pesten van Bo en Tim bleef doorgaan ondanks dat mijn mentor met hun had gesproken, het ging pas echt een beetje over in de tweede)

(deze gebeurtenissen namen plaats tijdens het gepest van Bo en Tim) Na een aantal maanden lukte mij het om vrienden te worden met een jongen genaamd ”Stefan” tijdens de seksuele voorlichting bij biologie. We gingen gemakkelijk met elkaar om en op een dag vertrouwde ik hem met mijn Youtube kanaal, waar ik nog altijd filmpjes op maakte. Hij beloofde het geheim te houden en dat vond ik okay. En kerst kwam eraan! De HAVO-VWO klas zou verdeeld worden tussen een MAVO-HAVO klas en een HAVO-VWO klas, die dus werden gemaakt met onze klas en een andere. Ik ging met goede cijfers naar de HAVO-VWO klas en maakte vrienden met de jongens Klaas en Jim. Stefan, Klaas, Jim en ik bekwamen een hechte vriendengroep waar we veel lol maakte en ondanks het gepest werd door o.a. Bo en Tim was ik nog redelijk gelukkig.

Dat was tot een dag dat ik ziek thuis zat, ik mijn Youtube kanaal checkte en een notificatie kreeg. Iemand had op mijn video gereageerd. Benieuwd wie en wat keek ik en stond mijn hart even stil.

”Hey  [naam waarmee ik geboren ben], ik dacht dat je ziek was, waarom upload je nog video’s?”

Mijn hart stond stil, ik had nooit mijn echte naam genoemd in mijn video’s en ik kende de usernames van mijn vrienden wel. Die nacht kon ik niet meer slapen, zo zenuwachtig en bang was ik. De volgende dag op school was de hel losgebarsten. Van overal kwamen mensen die ik niet eens kende op mij af en begonnen vragen te stellen over mijn kanaal. Mensen lachte mij recht in mijn gezicht uit als ik een antwoord piepte. Mijn klas zit heel de dag op mijn nek, de haatreacties online stroomde binnen. Ik was zo radeloos. Hoe hadden mensen mij gevonden? Ik had alleen Stefan ermee vertrouwd maar zoiets zou Stefan toch nooit doen? Mijn gezicht was op geen enkele video te zien, en mijn stem was hetzelfde zoals elke 13 jarige jongen zonder een baard in de keel. Ik ging verhaal halen bij Stefan, maar hij ontkende alles en liet mij achter, hij ging niet meer met mij om en begon mij net zo hard uit te lachen. School was verschrikkelijk. Er was geen seconde dat ik even met rust gelaten werd, dus ik vluchtte naar het internet, waar ik wat online vrienden had gemaakt. Ik was daar nog steeds super awkward, maar dat maakte niet uit, iedereen was daar awkward.

We maken even een sprong naar de tweede, kort samengevat was de eerste van de eerste hetzelfde: mensen lieten mij niet met rust, maar sloten mij steeds weer buiten als ik erbij wilde horen.

Ik dacht dat dat mijn tweede kans was, maar nee. Het ging even hard door, maar gelukkig had ik mensen (online) die wel mijn vriend wilde zijn, het ging nog best goed, school maakte mij diep ongelukkig, maar als ik thuis kwam ging het beter, dan kon ik alleen naar buiten of binnen met mensen op o.a. Twitter kletsen. Het contact met Klaas en Jim verslechterde, ik was naar HAVO gegaan en zij naar VWO, maar ik hing nog steeds met ze rond tijdens de pauze en soms moesten we samen lachte. Maar ik wist dat het over was toen in Januari 2015 (nog steeds in de tweede) Klaas vrolijk vertelde over zijn verjaardagsfeestje van vorige week, waar ik dus niet bij was.

Begrijp me niet verkeerd, dat was dus niet de enige reden dat ik ”een beetje down” werd, maar wel 1 van de factoren. Ik wil er niet te veel op ingaan, maar mijn ouders die slecht nieuws vertelde plus al het andere wat toen speelde werd me een beetje te veel. Ik ging een periode in waar ik er totaal niet met mijn gedachten bij was, mijn cijfers zakte en het pesten ging gewoon door. Terwijl ik dit schrijf en probeer terug te denken aan het voorjaar van 2015, besef ik dat ik niet veel meer ervan weet, behalve dat ik erg vaak op een met gras bedekte dijk zat, net buiten de stad waar ik woon.

Iets wat ik vroeger veel deed, maar toen ik naar het middelbare ging niet meer, was dichten. Misschien is dat het enige goede wat uit die periode is ontstaan, maar ik kon opeens weer dichten en schreef aan 1 stuk door, waarna ik de gedichten opvouwde en in de prullenbak smeet. Ik heb uiteindelijk nog lang gewacht tot het openbaar posten van gedichten, maar iedereen weet hoe dat is gegaan ;)))))))))

We versnellen de tijd nog een keer, het systematisch pesten ging nog steeds door, ondanks dat ik gestopt was met filmpjes maken. Het is nu zomervakantie.

De zomervakantie was een heerlijke tijd, 6 weken lang geen gezeur aan mijn hoofd, het ging weer beter. Online had ik langzaam weer een leuk vriendengroepje opgebouwd en ik had even rust. Ook had ik nu een psycholoog die mij in de derde ging helpen.

De derde begon en het pesten was slechts even afgenomen, totdat het weer keihard begon toen 1 of andere pummel (scuse me language) de klas weer tegen mij probeerde op te zetten. (Niet bestaande)Godzijdank zat een meisje in mijn klas waarmee ik kon opschieten en zij kwam voor op d. m. v. scheldwoorden te gebruiken die ik niet eens kende. Toen ik er naar een paar maanden genoeg van had ben ik toch naar mijn mentor gelopen en na veel gesprekjes met rectoren en idk wie besprak mijn mentor het in de klas en hield het pesten in 1 keer op. Eindelijk na 2,5 jaar lang met angst en schaamte naar school te gaan kon ik met een gerust hart op de plek zijn waar ik zo’n 8 uur per dag doorbreng.

Btw, de psycholoog was een aardige mevrouw, maar ze heeft mij niet echt geholpen.

Maar op dat moment ging het op mijn Twitter mis. Ik sprak mij uit tegen anderen en dat werd niet gewaardeerd. Vervelende opmerkingen werden mij  vaak toegestuurd en hoe harder ik probeerde die mensen letterlijk uit mijn leven te verwijderen hoe erger ze terugkwamen, ze zaten overal, haalde beschamende oude tweets naar boven, stalkte mij en nog meer dingen in de trend. Dit maakte mij zo verschrikkelijk bang, nu kon ik gewoon zien hoe erg mensen met mij ”geobsedeerd” waren met mij, als dat het goeie woord is. En alles onder het norm van ”Neem het internet niet zo serieus”. Ik neem het internet ook niet zo serieus, maar ik vind wel dat je je wel op je gemak moeten kunnen voelen op je eigen pagina. Het feit dat je veilig achter een scherm zit, betekent niet dat je die macht meteen moet misbruiken. Het is moeilijker om altijd aardig te zijn, maar het is het wel waard.

Zo, dat was een heel verhaal dus ik vat het nog even samen:

  • Ik ben van groep 3 tot ong groep 8 gepest
  • Het pesten begon in de eerste opnieuw en duurde 2,5 jaar
  • Het is momenteel nog steeds gaande dat mensen mij lastiggevallen op internet.

Het is moeilijk om aan te geven hoeveel het mij beïnvloed heeft. Natuurlijk, ik heb nog steeds moeite met vrienden maken, maar of nou echt getraumatiseerd ben? Ik heb altijd nuchter vooruit gekeken, gehoopt dat het goed zou komen, ik heb weinig momenten gehad dat ik instortte.

Het gaat nu wel goed, ik ben redelijk gelukkig en heb plannen gemaakt voor de toekomst. Ik ben nog steeds bang dat alles opnieuw gaat gebeuren, maar ik heb nu mensen die mij kunnen helpen plus ik ben sterker dan eerst.

Ik kan de man zijn die ik altijd heb willen zijn, maar alsjeblieft, iemand, iemand help mij.

Maarten.

(Hier is een super emotionele gif met traantjes, want zieligheid = extra views)

crying-waterfalls

Advertenties

4 gedachten over “Gepest

  1. Ik ben op dit moment mijn ogen er aan het uithuilen, ik vind het zo erg voor je… Ik vind t supernaar voor je dat dit allemaal is gebeurd en dat t nog steeds bezig is… Weet dat je altijd bij me terecht kan… *hug*

    Like

    1. Anne ahww, huil alsjeblieft niet. Dat is het echt niet waard <3. Heel veel *hugs*. ik ben juist superblij dat jij, Nina, etc nu allemaal in mijn leven zijn. Daar ben ik zo dankbaar voor.

      Like

  2. Wat goed dat je je niks hebt aangetrokken van die jongens. Jij kan er ten slotte ook niks aan doen dat je een beetje verlegen bent. Ga gewoon door met wat je nu doet, want je bent hartstikke goed bezig.

    Ik mag het eigenlijk niet zeggen van mijzelf, maar je bent echt super knap en zou graag contact met je opnemen. Ik wil je graag een keer spreken en als het kan wel afspreken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s